Bu gönül bende iken arz ve semaya düştüm

Bildim kendimi evham-ı sivaya düştüm

Hayli etrafa seğirdip aradım dildarı

Ayn u vuslatta iken gayri belaya düştüm

Gerçi dost oldu bana hemreh nezdik veli

Ah kim gaflet ve cehlimle cüdaya düştüm

Benliğimden ki gönül beste ve can hasta idi

Ben beni aşka verip bahr-ı safaya düştüm

Nefsi düşman bilip Allah'ı sıddıkım buldum

Fikr-i nefsi unutup zikr-i Hüdaya düştüm

Ta ki dıl halvet olup dost ile tenha kaldım

Hep dua gitti heman, medh ve senaya düştüm

Asl-ı her nağme çü Hakk'ın nefs-i rahmetidir

Hakkı bu nağmeden ol zevk-i nevaya düştüm

İbrahim Hakkı Hz.