Zuhuru kainatın madenisin Ya Resulallah
Rumuzu küntü kenz'in mahzenisin Ya Resulallah

Beşer denen bu alem ki senin suretle şahsındır
Hakikatte hüviyette değilsin Ya Resulallah

Vücudun cümle mevcudatı nice cami' olduysa
Dahi ilmin muhit oldu kamusun Ya Resulallah

Dehanın menba-ı esrar ilm-i min ledünnidir
Hakayık ilminin sen mahremisin Ya Resulallah

Ne kim geldi cihana hem dahi her kim gelisedir
İçinde cümlenin ser-askerisin Ya Resulallah

Cihan bağında insan bir şecerdir gayriler yaprak
Nebiler meyvedir sen zübdesisin Ya Resulallah

Şefaat kılmasan varlık Niyazi'yi yoğ ederdi
Vücudun zahmının sen merhemisin Ya Resulallah

Niyazi Mısri

Sufiyim halk içinde tesbih elimden gitmez 
Dilim ma'rifet söyler gönlüm hiç kabul etmez 

Boynumda icazetim riya ile taatim 
Endişem ayrık yerde gözüm yolum gözetmez 

Söylerim ma'rifeti saluslanırım kati 
Miskinliğe dönmeye gönlümden kibir gitmez 

Hoş dervişim sabrım yok dilimde inkarım çok 
Kulağımdan gireni hergiz içim işitmez 

Alem çıraktır sadir gönlüm bunu gözetir 
Nideyim Hak korkusu hergiz içimden gitmez 

Görenler elim öper tac u hırkama bakar 
Şöyle sanırlar beni zerrece günah etmez 

Dışımda ibadetim sohbetim hoş taatim 
İç pazarda gelince bin yıllık ayar etmez 

Görenler sufi sanır selam verir utanır 
Onca iş koparaydı eleriben güç yetmez 

Dışım derviş içim boş dilim tatlı sözüm hoş 
İlla ettiğim işi dinin değşiren etmez 

Yunus eksikliğini Allah'ına arz eyle 
Onun keremi çoktur sen ettiğin ol etmez.

Yunus Emre

Bir katre-i nâçizem bende görünür ummân
Bir zerre-i bi-hodem şems anda olur pinhân

Bagbân oluben girdim bir gülşen ü bostâna
Duymadı beni hergiz ne gülşen ü ne bustân

Serhadd-i hakîkatde cânım bulalı vahdet
Ol berzah-ı iksirdir el'âna bana meydân

Kesret yüzi fark etdi ma’şuk ile ‘uşşâkı
Vahdet anı cem’ etdi mahv oldı kamû a’yânı

Kalbine Fu'âdinin yâr eyledi çok ikrâm
Budur ki a’lâda cânı olalı mihmân

Ömer Fuadi

Bu gönül bende iken arz ve semaya düştüm

Bildim kendimi evham-ı sivaya düştüm

Hayli etrafa seğirdip aradım dildarı

Ayn u vuslatta iken gayri belaya düştüm

Gerçi dost oldu bana hemreh nezdik veli

Ah kim gaflet ve cehlimle cüdaya düştüm

Benliğimden ki gönül beste ve can hasta idi

Ben beni aşka verip bahr-ı safaya düştüm

Nefsi düşman bilip Allah'ı sıddıkım buldum

Fikr-i nefsi unutup zikr-i Hüdaya düştüm

Ta ki dıl halvet olup dost ile tenha kaldım

Hep dua gitti heman, medh ve senaya düştüm

Asl-ı her nağme çü Hakk'ın nefs-i rahmetidir

Hakkı bu nağmeden ol zevk-i nevaya düştüm

İbrahim Hakkı Hz.

Dost illerinin menziliki âli göründü

Derdi dile derman olan Elmâlı göründü

Tutilere sükker bağının zevki erişti

Bülbüllere canan gülünün dâlı göründü

Mecnun gibi sahraları ağlayı gezerken

Leylâ dağının lâlesinin âli göründü

Ten Yakubunun gözleri açılsa aceb mi

Can Yusufunun gül yüzünün hâli göründü

Kal ehlinin ahvâlini terk eyle Niyazi

Şimden geri hal ehlinin ahvâli göründü

Niyazi Mısri

Saki meded et ki derd-mendem

Gam silsilesinde pay-bendem

Gam derdine cam-ı mey devadır

Tedbir-i gam eylemek revadır

Senden ne 'inayet olsa vak'i

Fikr etme ki bende ola zayi'

Ben bir sedefim sen ebr-i nisan

Ver katreyi al dürr-i galtan

Rahm et ki garib-i derd-mendem

Bi münis-i yâr-i müstemendem

Fuzuli

Sana aşık olan dıller, Nederler huri gılmanı,

Cemalin seyreden gözler, Nederler Bağ-ı Rıdvanı.

Şarab-ı aşk ile sekran, Olub her birisi mestan,

Visalin gülüne hayran, Olan neyler gülistanı.

Koyanlar akl u idrakı, Olur mu kimseden pakı,

Yakıp bu sineyi çakı, Düşer ateşlere canı.

Bu nar-ı aşka yananlar, Bu nar-ı şevke dalanlar,

Gözünden yaş ile kanlar, Akan bilmezmisin hani.

Niyazi kaldı hayrette, Yanar dık nar-i firkatte,

Düşen bu dar-ı gurbette, Dün ü gün eyler figanı.

Niyazi Mısri